Geplaatst op

Wat er schuil gaat achter de deuren van Coca-Cola
+ wat jij daar mag gaan ontdekken

neon via unsplash

Deze blog is tot stand gekomen door een samenwerking met Coca-Cola Nederland.

 

Afgelopen najaar kreeg ik een vet gekke vraag: of ik wilde komen kletsen. Aan de keukentafel. Van Coca-Cola. Dit móést een grap zijn.

Open uitnodiging

Maar het was echt zo. Ik mocht komen praten samen met nog wat andere knappe koppen uit Neerlands ‘foodieclubje’, waaronder, niet geheel toevallig, mijn wandelende suikerencyclopedie Sebastiaan. We werden uitgenodigd om aan te schuiven bij Coca-Cola’s keukentafelgesprek in hartje Amsterdam.

 

Amsterdam via Unsplash

Waarom kiezen ze mij hier voor?

Het doel van het gesprek lag nog net zo open als de uitnodiging zelf: het was vooral een optie om met elkaar te kletsen over suiker, zoetstoffen en alles wat daar verder bij komt kijken. Ik vond het zowel knettergek als cool, maar had er tegelijk ook mijn bedenkingen bij. Want, zo’n grote multinational, die in gesprek wil met zo’n kleinigheidje als ik… waar kwam dat vandaan? De uitnodiging had ik dus al naar het land der onwaarschijnlijkheden verwezen, toen Jelmer (de Boer, u kent hem waarschijnlijk wel) vroeg of ik nog wel kwam. Paul Bosma en wat andere oude bekenden zouden er ook zijn. Eh… nou, als het een gezellige reünie met like minded mensen zou worden, dan had ik daar wel oren naar.

En dus toog ik naar de hoofdstad. Terwijl wij plaatsnamen aan de keukentafel (ja, een échte, en niet in zo’n ‘opgepoetste evenementenstudio’, maar in een indrukwekkend woonhuis), en er druk voor ons werd gekookt, startte Jelmer het gesprek. Coca-Cola had die week haar plannen gepresenteerd, die zich vooral richten op milieubewustere productie- en recycleprocessen en suikerreductie. Waarvan die laatste het dichtst bij mij staat, en waar ik op dat moment het meeste oren naar had.

Als suikeroom van de voedingsindustrie, neem ik ze – samen met de rest van mijn tafelgenoten – nogal wat kwalijk. Ik ben verknocht aan het geluid van een blikje zero of light dat geopend wordt, maar hun ‘normale’ cola vind ik een knettergek concept. Ik vind dat ze met suikerhoudende producten een substantiële bijdrage leveren aan een obesogene omgeving, die het voor een hele hoop mensen niet per se makkelijker maakt om een goede gezondheid te behouden.

 

Coca Cola via Unsplash

Jelmer de Boef

Ik ging het gesprek redelijk sceptisch in, omdat ik Coca-Cola ervan verdacht dat ze dit evenement vooral als zoethoudertje zouden laten fungeren. Je kunt je dus voorstellen dat ik flink wat vragen had. Die ik – tegen mijn verwachting in – gewoon kon stellen. Sterker nog: meneer De Boer stond aan het hoofd van de tafel, als boefje van de klas, behoorlijk zure stellingen op te werpen. Hij maakte het zowel de mensen van Coca-Cola als alle genodigden niet bepaald makkelijk en stelde serieuze vragen, die belandden in de schoot van de experts van Coca-Cola – en gewoon beantwoord werden. Dit was een ‘bloggertjes’-bijeenkomst zoals ik hem nog nooit had gezien. Dit was echt een open gesprek.

Terwijl ik met Sebas terug liep naar de bus was ik zelf een beetje confuus: wat was dit nou? Wat willen ze van ons? Wat moet ik nu inleveren voor het feit dat ik m’n suikerfrustraties mocht uiten en mijn mening mocht geven? Ergens was ik bang dat ik te brutaal was geweest, misschien teveel had gezegd. Dat ik te kritisch en te hard was geweest en dat de warme hand waarmee we uitgezwaaid werden een façade zou zijn.

 

Amsterdam via Unsplash

 

Tijd voor verandering

Maar dat was niet zo. Want Coca-Cola, die zich knetter kwetsbaar opstelt en aangeeft nog een hoop te leren te hebben, benaderde me daarna om door te blijven praten. Omdat ze mijn visie waardevol vinden. Ze wéten dat ze onderdeel zijn van het ontstaan van legio gezondheids- en milieuproblemen. Maar ook dat er flink wat dingen zijn die ze beter kunnen doen. En precies daarom valt deze ‘open’ vorm van communicatie bij mij zo goed. Want weet je? Het mag dan een gigantisch bedrijf zijn, maar ze luisteren. Ze worden wakker en hebben door dat er dingen moeten veranderen.

Maar eh Joy, waar gaat dit nou heen?

Waarom ik je dit allemaal vertel? Omdat ik je zo goed mogelijk wil uitleggen waar we het afgelopen jaar mee bezig zijn geweest. Waarom ik wil samenwerken met Coca-Cola. Ik wil je een idee geven van hoe dit soort verbanden tot stand komen en waarom ik ervoor kies om op onderzoek te gaan bij zo’n gigantisch bedrijf. Ik vind het namelijk heel tof dat ik dit mag doen, maar ik vind het nog toffer dat dit alles behalve een eenzijdig samenwerkingsverband zal zijn.

Want ik mag dus op onderzoek! Bij Coca-Cola. Bij hun experts. Ik mag bij Coca-Cola ‘behind the scenes’ en dat ga ik niet alleen doen. Ik heb daar jouw hulp bij nodig!

De komende tijd ga ik verder kletsen met de mensen van binnen én buiten Coca-Cola, en ik neem jouw vragen mee. Want ik vind het belangrijk dat jij meer te weten kan komen over de mystiek die al sinds jaar en dag rond zowel de receptuur als het merk zelf zweeft. Ik wil dat jij ín die kitscherig verlichte reclamevrachtwagen kan kijken, in plaats van hem alleen maar op TV voorbij te zien rollen er weer kerstkoorst heerst – dat is immers al bijna. Niet dat ik volledig je after summer bubble wil bursten, maar dat heb ik denk ik tóch gedaan. Oopsie daisy.

Jouw vragen

Maar goed, terug naar de kern van dit verhaal! Jouw vragen zijn dus van groot belang. Want als student Voeding & Diëtetiek met de afstudeerrichting New Product Management gaat mijn hart vooral sneller kloppen van productinnovaties, verbeteringen en nieuwe uitvindingen. Maar jij vindt misschien wel weer compleet andere dingen veel interessanter! Dus waar ben je benieuwd naar?

Wil jij weten hoe en waarom de varianten van Coca-Cola geproduceerd worden? Wat er vooraf gaat aan het moment dat jij eindelijk weer een nieuwe smaak in de supermarkt spot? Hoe bepaalde productie- en klimaatkeuzes gemaakt worden? Of heb je andere, prangende, onopgeloste vraagtekens? Dan is dit het moment om die vragen in de reacties achter te laten. Om me te mailen, of te reageren op mijn Instagram. De tofste vragen neem ik mee naar Coca-Cola, zodat ik daar naar antwoorden kan zoeken! Laat alles achter in de reacties, dan hoor je snel weer van me. Til then… stay tuned sweety!

 

coca cola via unsplash

Geplaatst op

Ik ben helemaal klaar met deze hashtag

Het voelt als een zegen dat ik mijn gedachtegoed online mag delen – en dat er dan ook nog zo veel mensen zijn die meelezen. Ik vind dat echt bijzonder. Maar zo bijzonder als ik dat vind, vind ik het vaak minstens zo gecompliceerd. Want wat deel ik wel en wat niet? Waarom deel ik het, en hoe? Het mooie aan social is dat iedereen het op zijn eigen manier gebruikt. Maar dat is ook gelijk de ellende: daardoor komen dingen soms anders over dan ze zijn bedoelt. Dat hindert míj weer in het delen van bepaalde dingen. En dat wil ik een beetje toelichten.

Het jeukt een beetje

Want met de groei van social en daarmee de rol die het kan innemen als reclamekanaal, is er dus één hashtag waar ik spontaan jeuk van krijg. Precies op dat plekje op mijn rug waar ik niet bij kan. Ik haat dat.
But I think I’ve found the way to scratch that lil’ bitch.. eh, itch.
Ik ben namelijk nogal klaar met #geenspon. Niet dat ik hem zelf nooit gebruikt heb – er zullen zat momenten zijn geweest dat ik zelf vanuit dat idee heb gedeeld, maar nu heb ik gewoon genoeg van die kreet.

De verkeerde kant op redeneren

Niet omdat ik het slecht vind om duidelijkheid te scheppen in de wereld van samenwerkingen, maar omdat het voor mij voelt als ‘de verkeerd kant op redeneren’. Voor mij is de standaard namelijk #geenspon. Ik bén #geenspon. Wat ik met je deel komt vanuit mij. De dingen en producten die ik je laat zien vind ik fijn, gewoon omdat ik ze fijn vind. Niet omdat ik daar voor betaald word. Maar dat zorgt er soms wel voor dat ik bepaalde dingen niet plaats, omdat ik geen zin heb om bij iedere zucht uit te leggen dat ‘ie gratisch is. Dat ik er niet voor gesponsord word, dat ik verder niks met het betreffende bedrijf te maken heb.

 

“…I’ve got bills, I’ve gotta pay…”

Toch zijn er momenten dat ik je dingen laat zien waar ik wél voor betaald word. Ik laat je dingen zien die ik met korting heb kunnen kopen, of voor nop heb gekregen. Enkel en alleen om het feit dat jij zo fanatiek met me mee kijkt, leest en reageert.
En daarom vind ik dat je gewoon dat extra beetje duidelijkheid verdient.
De dingen die je bij mij voorbij ziet komen, komen vanuit mij. Die zijn niet gesponsord. De manier waarop ik vertel over de wereld van voeding, coeliakie, training, reizen, mindfulness, meditatie… ik heb het idee dat je daar wat aan zou kunnen hebben. Daarom laat ik het je graag zien.

Dit is wel gesponsord

Maar er zijn merken waar ik affiniteit mee voel, en die merken betalen mij soms om hun boodschap, met míjn visie, via mijn kanalen aan jou te vertellen. En dan is het dus wél #spon. En dat zal ik je te allen tijde vertellen. Ben ik daarin voor jouw gevoel niet duidelijk genoeg? Vertel het me dan alsjeblieft, of vraag me wat je wil weten. Dat mag namelijk gewoon, daar heb je recht op. En heb je tips waardoor ik het nog duidelijker naar je kan communiceren? Laat het me dan vooral weten, vind ik fijn!
In deze geinige wereld vol mooie manieren om verhalen te vertellen is duidelijk- en openheid een groot goed, dus laten we dat vooral met koesteren met zijn allen. Dit is voor mij de manier.
Dus ajeto, de ballen en ‘tsiens #geenspon, je bent de regel, niet de uitzondering 🙂